تغییرات اقلیمی که بیشتر ناشی از انباشت گازهای گلخانه‌ای (GHG) در اتمسفر است، به‌عنوان تعیین‌کننده‌ترین چالش دوران معاصر شناخته می‌شود. بر اساس یافته‌های جامع کمیسیون بین‌دولتی تغییر اقلیم (IPCC)، فعالیت‌های انسانی پس از انقلاب صنعتی، به‌ویژه در نیم‌قرن اخیر، عامل بی‌چون‌وچرای گرمایش جهانی بوده‌اند. غلظت دی‌اکسید کربن (CO₂)، اصلی‌ترین گاز گلخانه‌ای، از حدود ۲۸۰ بخش در میلیون (ppm) در دوران پیش از صنعتی به بیش از ۴۲۰ ppm رسیده است که این افزایش بی‌سابقه، تعادل انرژی سیاره را بر هم زده است. در این میان، صنعت فولاد، با تولید سالانه حدود ۱.۹ میلیارد تن، نقشی حیاتی در اقتصاد جهانی ایفا می‌کند اما همزمان به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین منابع انتشار CO₂ صنعتی نیز شناخته می‌شود. این صنعت به‌تنهایی مسئول ۷ تا ۹ درصد از کل انتشار مستقیم جهانی ناشی از احتراق سوخت‌های فسیلی است. با پیش‌بینی افزایش تقاضا برای فولاد تا ۲.۵ میلیارد تن تا سال ۲۰۵۰، ناشی از شهرنشینی و توسعه زیرساخت‌ها در کشورهای درحال‌توسعه، فشار برای کربن‌زدایی این صنعت به شدت افزایش یافته است. دستیابی به هدف توافق پاریس برای محدود کردن گرمایش به ۱.۵ درجه سلسیوس، مستلزم کاهش انتشار متوسط صنعت فولاد از ۱.۸ تن CO₂ به ازای هر تن فولاد خام به کمتر از ۰.۴ تن است؛ چالشی عظیم که نیازمند یک گذار فناورانه و ساختاری بی‌سابقه است.